In gesprek met wijkverpleegkundige Femke over Reablement

In gesprek met wijkverpleegkundige Femke over Reablement

Femke is al 11 jaar verpleegkundige. Ze begon haar loopbaan in het ziekenhuis, maar maakte daarna bewust de overstap naar de wijkverpleging. “Dat is inmiddels zeven jaar geleden,” vertelt ze. “Ik heb eerst twee jaar in de Molenlanden gewerkt en daarna de overstap gemaakt naar Prinsenmarij.”

Binnen Salios werkt Femke als coördinerend wijkverpleegkundige. Ze coördineert de zorg binnen team Centrum en team Prinsenmarij. “Ik sta minder op route, maar ben juist veel aanwezig voor bewoners, familie en collega’s.”

Zelfredzaamheid stimuleren
Voor Femke voelt Reablement niet als iets nieuws. “Als ik eerlijk ben: dit is hoe we in de thuiszorg eigenlijk altijd al gewerkt hebben. Mensen in hun eigen kracht zetten.” Ze ziet het niet als een methode die ‘erbij’ is gekomen, maar als een vanzelfsprekende manier van kijken. “Het is geen aanpassing van onze zorg, maar de vraag: hoe zorgen we op deze manier goed voor onze mensen? Dat zit in onze mentaliteit.”

Zelfvertrouwen groeit
Femke ziet dagelijks wat het doet met mensen wanneer ze (weer) zelf regie ervaren. “Je ziet het zelfvertrouwen groeien. Mensen genieten meer van het leven.” Ze benadrukt hoe groot de stap is om zorg te vragen. “Als iemand dan hoort: je kunt dit nog wel, misschien met een hulpmiddel, zie je iets kantelen. Mensen worden positiever.” Volgens Femke zit dit sterk verankerd in Prinsenmarij.
“Vanaf het begin kijken we: wat kunt u zelf? Of misschien nog voor de helft? Het is een heel onderzoekende locatie, met veel oog voor welzijn. Team Prinsenmarij is eigenlijk ZLT pur sang.”

Een voorbeeld dat haar altijd bijblijft: “Een echtpaar dat eerst veel thuiszorg had. Mevrouw kon zich niet zelf wassen, de badkamer was boven en niet aanpasbaar. Nu wonen ze hier volledig zelfstandig, met alleen zorg op afroep.” De nabijheid van zorg geeft bewoners ook vertrouwen. “Mensen zoeken contact, doen mee aan activiteiten. Dat is zo goed voor hun welzijn. En wat ze echt niet kunnen, daar zijn wij voor.”

Voor Femke zit de motivatie vooral in het contact met bewoners. “Ik ben niet op route, mensen weten me te vinden. Ik kan er echt voor iemand zijn en iets betekenen.” Ze ervaart haar rol als een voorrecht.
“Ik kan tijd maken voor een luisterend oor. Bijvoorbeeld voor een vrouw die haar man gaat verliezen. Dat is heel bijzonder.” Ook de kleine momenten maken haar werk waardevol.  “Een mevrouw in paniek omdat de koffiemelk op is als haar zoon op visite komt. Dat lossen we op, een ingepland evaluatiegesprek deden we deze dag onderweg naar de Aldi. Zo ontstaat er een hele hechte band met bewoners.”

Anders kijken
Volgens Femke begint het bij anders kijken. “Je opent niet bij iedere cliënt hetzelfde boekje. Met je klinische blik en ervaring zie je snel wat wel en niet kan.” Soms betekent dat ook gewoon proberen.
“Als iemand zelfstandig boodschappen kan doen met de scootmobiel, dan kan diegene waarschijnlijk ook zelf de deur openen. Dat is óók beweging.” Zorgmomenten worden zo oefenmomenten. “Niet overnemen, maar begeleiden.”

De grootste uitdaging zit volgens Femke in de zorgcultuur. “Zorgen voor anderen zit zó diep in ons. Dat verschilt ook per generatie.” Scholing is belangrijk, maar niet altijd makkelijk. “Er is weinig tijd en collega’s vragen zich af: waar heb ik echt iets aan?” Toch is ze duidelijk: “Dit moet richting de toekomst. Het kan niet anders.” Bij het ZLT-traject vindt ze het belangrijk dat teams echt meegenomen worden. “Oog hebben voor waarom mensen in de zorg zijn gaan werken. Je kunt sommige niet meekrijgen in deze beweging als ze er niet in geloven.”

Het netwerk van de cliënt meenemen
Uitleg en eerlijkheid zijn volgens Femke essentieel. “Goede informatie geven helpt. Dan ontstaat er vaak begrip.” Ze is ook realistisch: “Niet iedereen zal het begrijpen. Soms is er simpelweg niet meer te bieden. Dan moet ik duidelijk zijn: keuze A of B, maar C is geen optie. Dat doe je niet met plezier, maar wel vanuit verantwoordelijkheid.”

Zorgsleutel
Femke stelt zichzelf vaak één vraag: ‘Als ik deze zorg nodig zou hebben, wat zou ik dan willen?’ Haar boodschap aan collega’s: “Durf over grenzen heen te stappen. Denk anders. Dat iemand zelf de deur opendoet lijkt misschien zielig, maar het is óók beweging.” Ze noemt dit de zorgsleutel: “Probeer er op een andere manier naar te kijken.”

Kansen voor de toekomst
Volgens Femke blijft Reablement een proces van vallen en opstaan. “Bij het ene team is het verankerd, bij het andere minder.” Ze ziet hierin een belangrijke rol voor wijkmanagers. “Zij kunnen kijken: wat voor begeleiding heeft dit team nodig?” Tot slot zegt ze: “Consequent zijn hoeft niet onpersoonlijk te zijn. Het is ook een zoektocht: wat heb ík nodig om dit te kunnen doen? Zorgmensen zijn doeners. Die mentaliteit aanpassen ligt je, of niet. Maar er liggen ook kansen voor mensen die zich hier juist in herkennen.”